نهى از منكرند ، چنان‌كه در حديث « تفسير قمى » استدلال شده است . « 1 » بنابراين ، مقصود از نزول [ در اين حديث ] بيان شأن نزول است كه عبارت ديگرى از تفسير آيه خواهد بود ، چون گاهى تنزيل ، در مقابل تأويل و به‌معناى تفسير مىآيد و با توجه به روايات ديگرى كه آيهء مزبور را تفسير مىكند ، احتمال دوم صحيحتر به نظر مىرسد . عيّاشى در تفسيرش روايت كرده كه امام صادق عليه السّلام مىفرمايد : « منظور امتى است كه دعاى حضرت ابراهيم در حقشان مستجاب شده ، پس آنان امتى هستند كه خداوند در ميان آنها ، از خودشان و به سويشان [ پيامبرى ] برانگيخت و همانان امت ميانه هستند و بهترين امتى خواهند بود كه براى مردم به وجود آمده‌اند . » آيهء مزبور ( 110 آل عمران ) با آيهء پيش از آن يكنواخت بوده و دربارهء امر به معروف و نهى از منكر بحث مىكند . در آيهء اوّل منظور از « امة » بعضى از امّت است نه همهء امت به دليل اين‌كه مىگويد : « وَ لْتَكُنْ مِنْكُمْ أُمَّةٌ . . . ؛ بايد از ميان شما امتى باشند كه . . . » . وقتى هردو آيه را باهم مورد مطالعه قرار دهيم خواهيم دانست كه منظور از امّتى كه به نيكيها فرمان مىدهند و از زشتيها بازمىدارند - در هردو آيه - پيشوايان هستند ؛ همانان كه سرپرستى امت را تشكيل داده و مسؤوليّت رهبرى آن را به دوش مىكشند . « كلينى با سند خود روايت كرده كه از امام صادق عليه السّلام سؤال شد آيا امر به معروف و نهى از منكر بر همهء امت واجب است ؟ پاسخ دادند : خير سؤال شد : چرا ؟ فرمود : بر انسان نيرومندى كه از او اطاعت مىكنند و معروف و منكر را به خوبى مىشناسد واجب است نه بر ناتوانى كه راه به جايى نمىبرد و نمىداند

--> ( 1 ) . تفسير قمى ، ج 1 ، ص 110 .